ყველაზე არაორდინალური ქართველი შეფი, რომელიც თბილისში ექსტრავაგანტულ სივრცეებს ქმნის - "მასტერშეფის" კონკურსანტმა გემო უნდა "დამანახოს"
ყველაზე არაორდინალური ქართველი შეფი, რომელიც თბილისში ექსტრავაგანტულ სივრცეებს ქმნის - "მასტერშეფის" კონკურსანტმა გემო უნდა "დამანახოს"

ის ჯერ კი­დევ 22 წლის ასაკ­ში, ბერ­ლინ­ში მდე­ბა­რე ქარ­თუ­ლი რეს­ტორ­ნის შეფ-მზა­რე­უ­ლი იყო. ყვე­ლა­ფე­რი კი ჰო­ბით და­ი­წყო, რო­მე­ლიც საყ­ვა­რელ პრო­ფე­სი­ად იქცა.

 

"მას­ტერ­შე­ფის" ჟი­უ­რის ერთ-ერთი ყვე­ლა­ზე კრე­ა­ტი­უ­ლი და არა­ორ­დი­ნა­ლუ­რი ჟი­უ­რის წევ­რი, კონ­სტან­ტი­ნე თე­დე­ლუ­რი სა­რეს­ტორ­ნო სივ­რცე­ში 2006 წლი­დან საქ­მი­ა­ნობს. დღეს, რაც მას ყვე­ლას­გან გა­მო­არ­ჩევს, ექ­სტრა­ვა­გან­ტუ­ლი კონ­ცეპტ-სივ­რცე­ე­ბია.

 

კონ­სტან­ტი­ნემ რამ­დე­ნი­მე წლის წინ სა­კუ­თა­რი რეს­ტო­რა­ნი გახ­სნა, რო­მე­ლიც ალ­ბათ, თბი­ლი­სის ყვე­ლა რეს­ტო­რან­ზე პა­ტა­რა ზო­მი­საა და სტუ­მა­რი სა­კუ­თა­რი კერ­ძის მზა­დე­ბის პრო­ცესს თა­ვად­ვე აკ­ვირ­დე­ბა. თე­დე­ლურ­მა ორი მსგავ­სი სივ­რცე შექ­მნა და თბი­ლის­ში ორი­ვე გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი პო­პუ­ლა­რო­ბით სარ­გებ­ლობს ტუ­რის­ტებ­ში.

 

2018 წელს კონ­სტან­ტი­ნე თე­დე­ლურ­მა Gault&Millau-ს ნო­მი­ნა­ცია - "ახალ­გაზ­რდა ტა­ლან­ტი" მო­ი­გო. „მას­ტერ­შე­ფის“ ჟი­უ­რის ყვე­ლა­ზე ექ­სტრა­ვა­გან­ტუ­ლი და არა­ორ­დი­ნა­ლუ­რი წევ­რი, კონ­სტან­ტი­ნე თე­დე­ლუ­რი AMBEBI.GE-ს სა­კუ­თარ ის­ტო­რი­ას უა­მობს:

- თავ­და­პირ­ვე­ლად, მოყ­ვა­რუ­ლის დო­ნე­ზე, ჩემ­თვის, სახ­ლში ვამ­ზა­დებ­დი. ინ­სტი­ტუ­ტის დამ­თავ­რე­ბის შემ­დეგ, ბერ­ლინ­ში წა­ვე­დი სას­წავ­ლებ­ლად. ერთი წლის შემ­დეგ მივ­ხვდი, რომ გა­რეთ კვე­ბა ძა­ლი­ან ძვი­რი მიჯ­დე­ბო­და და გა­დავ­წყვი­ტე შე­მე­ძი­ნა პრო­დუქ­ტე­ბი და დე­დის დახ­მა­რე­ბით, ტე­ლე­ფონ­ზე ჩა­მო­კი­დე­ბულს შე­მექ­მნა ქარ­თუ­ლი კერ­ძე­ბი, რომ­ლე­ბიც ნელ-ნელა ჩემ­თვის ნოს­ტალ­გი­უ­რი ხდე­ბო­და.

მე და ჩემს ახ­ლად შე­ძე­ნილ უცხო­ელ მე­გობ­რებს ასე­თი ტრა­დი­ცია გაგ­ვიჩ­ნდა, რომ დას­ვე­ნე­ბის დღე­ებ­ში სახ­ლში უნდა მოგ­ვემ­ზა­დე­ბი­ნა ჩვე­ნი ქვეყ­ნის კერ­ძე­ბი და სახ­ლში უნდა დაგ­ვე­გე­მოვ­ნე­ბი­ნა. ასე, ნელ-ნელა შე­მო­ი­პა­რა ეს პრო­ფე­სია ჩემ­ში. და­ახ­ლო­ე­ბით, ერთ წე­ლი­წად­ში და­ვი­წყე სტუ­დენ­ტუ­რი სა­მუ­შა­ოს ძებ­ნა და ყვე­ლა­ზე ახ­ლოს რაც იყო, ქარ­თულ რეს­ტო­რანს მი­ვაკ­ვლიე, რო­მელ­მაც 2-კვი­რი­ა­ნი გა­მო­საც­დე­ლი ვადა მომ­ცა. გა­ვი­ა­რე გა­მო­საც­დე­ლი დროც და გარ­კვე­უ­ლი პე­რი­ო­დის შემ­დეგ, ამ რეს­ტორ­ნის შეფი გავ­ხდი.

ეს იყო 2006 წელი, 22 წლის ვი­ყა­ვი.

 

- ამ დროს გა­და­წყვი­ტეთ, რომ ეს ნამ­დვი­ლად თქვე­ნი პრო­ფე­სია იყო და გსურ­დათ, კა­რი­ე­რა ამ მი­მარ­თუ­ლე­ბით გა­გეგ­რძე­ლე­ბი­ნათ?

- ეს იყო პრო­ფე­სია, რო­მე­ლიც მსი­ა­მოვ­ნებ­და და ეს იყო საქ­მე, რომ­ლის კე­თე­ბის დრო­საც არ ვიღ­ლე­ბო­დი. კუ­ლი­ნა­რია ისე შე­მო­ვი­და და დაჯ­და ჩემ­ში, რომ შემ­დეგ ვე­ღარ გა­ვუშ­ვი.

1 წლის თავ­ზე ქარ­თუ­ლი რეს­ტორ­ნი­დან წა­მო­ვე­დი და შემ­დეგ ძა­ლი­ან ცოტა ხნის გან­მავ­ლო­ბა­ში ვი­მუ­შა­ვე რუ­სულ რეს­ტო­რან­ში, ამის შემ­დეგ გა­და­ვე­დი გერ­მა­ნულ­ში. სა­ბო­ლო­ოდ ისევ ქარ­თულ რეს­ტო­რან­ში გა­ვაგ­რძე­ლე მუ­შა­ო­ბა, რო­მე­ლიც იმ დროს იხ­სნე­ბო­და.

- თქვენ გაქვთ ყვე­ლა მზა­რე­უ­ლის­გან გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი კონ­ცეფ­ცი­ე­ბი. სა­ი­დან იღებთ ინ­სპი­რა­ცი­ას?

- მსოფ­ლი­ოს მას­შტა­ბით რომ მო­ძებ­ნოთ, ჩემს კონ­ცეფ­ცი­ას ანა­ლო­გი არ აქვს. შე­მიძ­ლია, თა­მა­მად ვთქვა, რომ მე­ო­რე დღეს­ვე დავ­კე­ტავ კარს, თუ ამის ანა­ლოგს სად­მე მი­პოვ­ნით.

რო­დე­საც სა­ქარ­თვე­ლო­ში ვბრუნ­დე­ბო­დი, მინ­დო­და, გან­სხვა­ვე­ბუ­ლი რეს­ტო­რა­ნი გა­მე­კე­თე­ბი­ნა, სა­დაც ადა­მი­ა­ნი სახ­ლში იგ­რძნობ­და თავს. ჩემი ამო­ცა­ნა იყო, რომ სტუ­მა­რი ყო­ფი­ლი­ყო კომ­ფორ­ტუ­ლად, მი­ე­ღო მაქ­სი­მა­ლუ­რი სი­ა­მოვ­ნე­ბა კერ­ძე­ბის­გან და მაქ­სი­მა­ლუ­რად ახ­ლოს ყო­ფი­ლი­ყო მზა­დე­ბის პრო­ცეს­თან.

პირ­ვე­ლი რეს­ტო­რა­ნი სამ­წლი­ნა­ხევ­რის წინ გავ­ხსე­ნი და მგო­ნი, სა­ქარ­თვე­ლო­ში ყვე­ლა­ზე პა­ტა­რა რეს­ტო­რა­ნი მაქვს, მთლი­ა­ნი სივ­რცე 19,7 კვად­რა­ტუ­ლი მეტ­რია, სა­დაც ერ­თი­ან­დე­ბა სას­ტუმ­რო მა­გი­და, კერ­ძე­ბის მო­სამ­ზა­დე­ბე­ლი სივ­რცე და სანკვან­ძი.

რეს­ტო­რანს სა­ხე­ლი არ აქვს, მაქვს ერთი დრო­შა, რო­მელ­ზეც და­ტა­ნი­ლია გერ­ბი, ჩემი სტა­ტუ­სი და სა­ხე­ლი და გვა­რი. მე­ო­რე რეს­ტო­რა­ნი „შე­ფის ბე­ბია" - ყვე­ლა­ფე­რი ძა­ლი­ან გამჭვირ­ვა­ლეა, არის ერთი ძი­რი­თა­დი ოთა­ხი, სა­დაც სტუმ­რის კერ­ძი მის თვალ­წინ მზად­დე­ბა, თი­თო­ე­უ­ლი ჩემი ვახ­შა­მი, მას­ტერკლა­სია.

ერ­თმა­გი­დი­ან რეს­ტო­რან­ში კერ­ძებს თა­ვად ვამ­ზა­დებ. ხოლო მე­ო­რე სივ­რცე­ში სა­ხე­ლად - „შე­ფის ბე­ბია“, ორი პა­ტა­რა ოთა­ხია. სა­ერ­თო ჯამ­ში ამ სივ­რცე­ში 24 ადა­მი­ან­ზე მე­ტის ად­გი­ლი არ არის. სამ­ზრე­უ­ლო­ში დგას ბე­ბია, რო­მე­ლიც ჩემ მიერ შექ­მნი­ლი რე­ცეპ­ტე­ბით ბე­ბი­ურ ქარ­თულ კერ­ძებს ამ­ზა­დებს.

ეს კონ­ცეფ­ცია გან­სხვა­ვე­ბუ­ლია, არის ახა­ლი გემო, სტუ­მა­რი კმა­ყო­ფი­ლია. ჩემი სტუმ­რე­ბის 90% უცხო­ე­ლია, რომ­ლე­ბიც ერ­თმა­ნეთ­ში ავ­რცე­ლე­ბენ რეს­ტორ­ნის შე­სა­ხებ ინ­ფორ­მა­ცი­ას და სა­ნამ ჩა­მოვ­ლენ, მა­ნამ­დე აკე­თე­ბენ რე­ზერ­ვა­ცი­ას.

 

- თქვე­ნი, რო­გორც „მას­ტერ­შე­ფის“ ჟი­უ­რის წევ­რის მო­სა­ხიბ­ლად, არის თუ არა სა­ჭი­რო გან­სა­კუთ­რე­ბუ­ლი ვი­ზუ­ა­ლის მქო­ნე კერ­ძე­ბის მომ­ზა­დე­ბა?

- რა თქმა უნდა, ვი­ზუ­ა­ლი კერძს უნდა ჰქონ­დეს, "თვა­ლი ჭამს"! მაგ­რამ, მთე­ლი ეს კონ­კურ­სი მა­ინც გე­მო­ებ­ზეა აწყო­ბი­ლი. კონ­კურ­სან­ტმა გემო უნდა „და­მა­ნა­ხოს“.

თუ ისეთ ადა­მი­ანს ვნა­ხავთ, რო­მელ­საც კრე­ა­ტი­ვი არ ექ­ნე­ბა, მაგ­რამ ტექ­ნი­კუ­რად გა­მარ­თულ გემ­რი­ელ კერძს მო­მაწ­ვდის, ის უკვე ჩემ­თვის კარ­გი ტექ­ნი­კო­სია, რო­მელ­საც და­ვეყ­რდნო­ბი იმ გე­მოს გად­მო­ცე­მა­ში, რო­მელ­საც მე მას მი­ვაწ­ვდი. ეს ადა­მი­ა­ნე­ბი ბევ­რად უფრო მნიშ­ვნე­ლო­ვან­ნი არი­ან ჩვენს სივ­რცე­ში, ვიდ­რე ყვე­ლა მე­ო­რე „კრე­ა­ტი­უ­ლი“.

- რამ­დე­ნად მკაც­რი ხართ „მას­ტერ­შე­ფის“ კონ­კურ­სან­ტე­ბის შე­ფა­სე­ბი­სას?

- მი­მაჩ­ნია, რომ ვარ ობი­ექ­ტუ­რი. ჯერ ვარ თვითკრი­ტი­კო­სი და შემ­დეგ ვაკ­რი­ტი­კებ სხვას. „ჩარ­ჩოს“ არ გა­დავ­დი­ვარ, კერ­ძის გარ­შე­მო ვტრი­ა­ლებ, აღ­ვნიშ­ნავ იმას, თუ რა და­ზი­ა­ნე­ბა აქვს კერძს, რო­გო­რი გა­მარ­თუ­ლია, არის თუ არა მი­სა­ღე­ბი. შე­იძ­ლე­ბა, ვი­ღა­ცის­თვის მწა­რეა ჩემი კრი­ტი­კა, ვი­ღა­ცის­თვის ასა­ტა­ნიც, მაგ­რამ მი­მაჩ­ნია, რომ ვარ ობი­ექ­ტუ­რი, მკაც­რი და მე­გობ­რუ­ლი.

 

- რა შე­დე­გებს ელო­დე­ბით შო­უ­დან „მას­ტერ­შე­ფი“?

- ჩემ­თვის ეს პრო­ექ­ტი, რა თქმა უნდა, ახა­ლი გა­მოწ­ვე­ვაა, სა­ინ­ტე­რე­სოა, მეც ექ­სპე­რი­მენ­ტის მო­ნა­წი­ლე ვარ, რად­გან ალ­ბათ უფრო მე­ტად გან­ვიც­დი, ვიდ­რე კონ­კურ­სან­ტე­ბი. როცა ჟი­უ­რის წევ­რი ხარ, თი­თო­ე­ულ სი­ტყვას, თი­თო­ე­ულ შენს ჟესტს, თი­თო­ე­ულ გა­მო­ხედ­ვას ძა­ლი­ან დიდი მნიშ­ვნე­ლო­ბა აქვს, რო­გორც კონ­კურ­სან­ტის­თვის, ასე­ვე მა­ყუ­რებ­ლის­თვის, რო­მე­ლიც მხო­ლოდ ვი­ზუ­ალს ხე­დავს კერ­ძი­სას და ვერ გრძნობს გე­მოს.

ჩემი ამო­ცა­ნაა სწო­რად გა­დავ­ცე კონ­კურ­სან­ტის გემო სა­ზო­გა­დო­ე­ბას და გა­სა­გე­ბად ავ­ხსნა ის შეც­დო­მე­ბი, რაც მას­შია. ამ დროს კი, გა­დი­ხარ ბეწ­ვის ხიდ­ზე, რომ ეს არ იყოს აგ­რე­სი­უ­ლი და ვი­ღა­ცა­ში ზი­ზღი არ გა­მო­იწ­ვიო.

ვე­ლო­დე­ბი, რომ კუ­ლი­ნა­რია სა­ქარ­თვე­ლო­ში გან­ვი­თარ­დე­ბა. სა­სურ­ვე­ლია, დამ­კვიდ­რდეს ახა­ლი სტან­დარ­ტე­ბი! ხოლო იმ შემ­თხვე­ვა­ში, თუ კონ­კურ­სანტს ძვე­ლი გე­მო­ე­ბის კონ­ცეფ­ცია აქვს და ასე­თი მი­მარ­თუ­ლე­ბით მი­დის, რა თქმა უნდა, მი­სა­ღე­ბია და და­სა­ფა­სე­ბე­ლი, მაგ­რამ ამას­თან კერ­ძის სიმ­სუ­ბუ­ქე­ზე აქ­ცენ­ტიც აუ­ცი­ლე­ბე­ლია.

მასალის გამოყენების პირობები
17 მაისი, 2019 08:34 p.m.
ნანახია: 221